ای قصه گو  قصه ای بهتر بنویس  فردای نقطه چینو دوباره از سر بنویس ...

در هزار و یک شب خاطرات بی کلام نسخه ای از نوشته های رونوشت را کنار زدم تا قشنگ ترین جمله را خودم بر صفحه ای بنویسم که کلماتش عاری از واژه های غم و جدایی باشد .

شکوه من ، چه حکایت غریبی است هنگام جدایی که زخمهای تلخ گذشته بر نوار فکر آدمی رژه میروند ، اما میخواهم تو را با خاطرات قشنگت بیاد داشته باشم آن هنگام که لحظه های با هم بودن به اندازه عمری ارزشمندند.

شیرین من ،  من تو را با همان لبخند شیرینت بیاد می آورم تا ماندگارترین احساسم باشی ، چه با هم و چه بدون هم چه فرقی می کند وقتی آرزومند خوشبختی ام باشی و من نتوانم غصه خوردنهایت را ببینم  . چه فرقی میکند وقتی همچون خورشیدی باشی دور از زمین و کدام زمینی است که خورشید را با همه دوری اش دوست نداشته باشد .

خورشید من ، لبخند بزن به زندگی ات چون عاشقانه زیسته ای که تجربه اش ارزشی دارد که خیلیها یک دقیقه اش را هم در فکر و خیال خود تصور نمیکنند .

باور دارم که خداوند به هر کس نعمتی عطا میکند از زیبایی ظاهری ، باطنی و احساسی و تو بهترین واژه ای برای احساس و مهربانی که زیباترین نعمت است .

خوشبختی احساسی است در داشتن احساسی مشابه خود ، چه دور چه نزدیک ، چه فرقی میکند پس در تولد مهربانیت بخاطر آن به خود ببال که تو بهترینش را داری .

از دست تو نيس دل من از گريه پره
مث تو طاقت نداره واسه تو هر دم ميباره
ديگه اشکاي من طاقت موندن ندارن
نباشي بي تو باز  مي ميرن ميريزن بي تو هر دم ميبارن
تو تموم  دنيامي ، تو تموم حرفامي ، تو همه لحظه گرم عاشق بودني
يه ستاره داره چشمک ميزنه از آسمون
داره دلمو ميبره ، ميبره بي نام و نشون
ستاره همون چشماي تويه تو آسمون
داره پر پر ميزنه ، دلم واسه ديدن اون
تو تموم  دنيامي ، تو تموم حرفامي ، تو همه لحظه گرم عاشق بودني

+ موضوع پست : + نوشته های من + برگی از دیگران  + برای مشاهده کل موضوعات از آرشیو موضوعی وبلاگ دیدن کنید +