پروانه اي را مي شناسم که يادش رفته بود ...
روزي در پيله اي زنداني با روياي پرواز زندگي ميکرد .
پروانه اي مي شناسم که در آسمان مغرورانه پرواز ميکرد و به زمينيان فخر مي فروخت .
يادش رفته بود ...
آسمان هميشه صاف و هوا هميشه آرام نخواهد بود
و در روزي که اينچنين ابر ها بر هم مي غريدند
بال شکسته و تنها به زمين افتاد
بي پناه دور خود پيله اي ساخت از جنس تنهايي
اينبار پيله اش به اين سادگيها باز نمي شد ...
-
+موضوع پست : نوشته های من + برای مشاهده کل موضوعات از آرشیو موضوعی وبلاگ دیدن کنید +
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه یازدهم مرداد 1385 توسط رامین ( بنی )
دلم از سکوت و تنهایی شب گرفت و بی بهانه غرق رویایی شد همچون آرزوهای دخترکان خیال پرداز کوچه خوشبختی و صادقانه هم صحبت تنهایی شد . تنها و تنها در کوچه ای بی نشان ساکن کلبه سکوتی شده ام که در هیاهوی فریادهای این شهر شلوغ گم شده است . اینجا آفتاب به ما سر نمی زند . گاهی به امید نور پنجره کوچک دلم را باز می کنم تا پرتوی از نورش به تن خسته ام بتابد . اما افسوس دیگر آفتاب هم میلی به تابیدن ندارد . انگار او هم از این همه نورهای مصنوعی خسته شده است ( از نوشته های خودم ) دوستان عزیز پستهای این وبلاگ در سه موضوع : نوشته های من ، برگی از دیگران و داستان مرتب شده است که نوشته های من متعلق به خودم و بقیه برگرفته از دیگران میباشد . برای نظر دادن علاوه بر قسمت ارسال نظرات هر پست ميتوانيد از قسمت امكانات وبلاگ نيز استفاده کنید . منتظر نظرات ارزشمندتان هستم . ( beny )
beni_sunboy@yahoo.com
